اصل برائت اعمال مىگردد ، مگر آنكه مدّعى دين بينه اقامه نمايد كه بر اصل برائت حاكم خواهد بود . در همين مثال چنانچه مدّعى به عنوان دليل بگويد طرف دعوا مالى از وى تلف كرده و بابت آن از او طلب دارد يا چيزى به او فروخته و مبلغ آن را طلبكار است و طرف مقابل انكار نمايد ، استصحاب عدم تلف و يا عدم بيع اجرا مىشود . ب - هرگاه مالك در برابر مستعير ادّعاى تعدّى و تفريط نمايد و قيمت مال تلف شده را درخواست كند و مستعير منكر تعدّى و تفريط باشد ؛ اصل برائت به نفع مستعير اجرا مىشود . ج - هرگاه مال مغصوب در « يد » غاصب تلف شود و بر سر كم و زيادى قيمت ، ميان غاصب و مالك اختلاف باشد ؛ اصل برائت اعمال مىشود ، و مقتضاى آن برائت ذمّه غاصب از مقدار زايد خواهد بود .